000

دارم بعد از کلی وقت, شاید دو سال, با کسی چت میکنم که هیچ حصاری در کار نیست, رو دربایستی ای در کار نیست, راحت دارم تراوش میکنم. اوووو ه ه ه ه ه  برای اولین بار است. قشنگه 

وقفه

    

هی میام بنویسم , یا سایت وورد پرس فیلتر ه یا من تو کف اپلای ام یا کلا درطی این فرآیند طولانی سابمیت نوشته از خودم و نوشته ام متنفر میشم

 

 

 

 

                       

               پیش مرد ها احساس زن بودن میکنم و پیش زن ها احساس مرد بودن.

مردم ما

مطمنا من ايران زندگي نمي كنم

شايد يك زماني بچه دار شوم

و مطمنا روزي بچه ام از من ميپرسد : احسان خدا چيه؟

من هم ميارمش ايران ، ميگم: خوب نگاه كن ، 100 ميليون خدا.

خاك بر سرتون

ديدي آدم ها وقتي ميگن خاك بر سر دستشون رو چه حالتي مي كنند؟ كه اين حالت را اوا خواهر ها زياد دارند. من هميشه فكر مي كنم كه پرنده هايي كه تو آسمون بالا سرمون پرواز ميكنند وقتي دارند بال ميزنن ، بال زدنشون شبيه همين نوع حركت دست ما است و هي به آدم ها اون پايين ميگن خاك بر سرتون ، خاك بر سرت ، خاك بر سرتون ، خاك بر سرتون ، خاك بر سرتون.

كلاغ از همه بهتر اين كار را ميكنه.

فلاسفه ي غرب ميگويند تكنولوژي نياز مياورد، در ايران تكنولوژي عذاب مي آورد

امروزه ي ما

پيرمرد داشت ميمرد. بچه اش آرام كنارش نشسته بود و به حصير زير پيرمرد زل زده بود. پير مرد دستش را در ميان هيزم هاي كنار اتاق كه نزديكش بودند كرد و تركه اي در آورد و به بچه داد و بچه آن را شكست. اينبار دو تركه داد و بجه باز هم آن ها را شكست .  اينبار پنج تركه داد و بچه هر چه تلاش كرد نتوانست و در حالي كه دست هاي قرمز شده اش را به هم ميماليد به چهره ي پيرمرد نگاه ميكرد. ميديد كه لب هاي بي رنگ پير مرد مي گويند اتحاد داشته ياشيد . بچه آمد بگويد چه؟ ولي ديد كه پدرش مرده است و به اين فكر ميكرد كه چرا پدر بايد اين را مي گفت؟ مگر نه اينكه او تنها فرزند پير مرد بود؟ . واين جوري شد كه بشر امروز تربيت نشد.

حبسيه

 

خسته ام از آدم هايي كه فكرشون كارت سوخت و آنتن موبايل ه. خسته ام از پسرهايي كه دختر ها را توي ذهنشان صلاخي مي كنند. خسته ام از دختر هايي كه ماتادور پسر ها اند. خسته ام از زن هايي كه نمي خواهند گذشت زمان را بپذيرند. خسته ام از مرد هايي كه نمي توانند مرد را تعريف كندد. خسته ام از تمام موجوداتي كه در افراط و تفريط غرق اند و حق به جانب رفتار ميكنند . اميدوارم به كساني كه فكر ميكنند. شبي من و آنها آزادانه در كنار آتش تا صبح لذت مي بريم.

بيدار ميشود

بوي سرما

گرما

در آغوش گرفته ام اش

در ذهنم به چشمان زيبايش خيره ميشوم

بي اختيار آرشه ميكشم

او به دور من ميتابد

صداي باد

انگشتان سرد

اميد

انتظار

لمس فرم زيباي صورتش

لبه هاي سايه اش ذهنم را مي بُرد

سحر انگيزي گل كلم اميدوارم ميكند

و بوي قاچ كنجكاو ام

دارازاي راه سر سختم ميكند

دختر، صورتم را در دست ميگيرد

چشم در چشم من چند ثانيه ساكت بيني اش را به مژه هايم مي سايد

خميازه ميكشد

رقيق ميشود و باز مي رود در فضاي جمجمه ام ميخوابد .

پاييز

اي ناز سرخ چشم

مرا باز به آغوش بكش

باغ بشر نخواهد من  زرد  سرد  ديوانه را

تو بيا ، بوسه بر هر برگ اين باغ بزن

بر زمين جان به سنگ مي سايم

تو بيا زرد ببار

جان من بركش و بر باغ بدم

اي سرخ چشم

جان مرا بر سر شاخسار ببر

كه در آنجا، بي تاب عروس زمستان است.